Ίσως κάποια άλλη φορά...

….Ίσως πάλι ποτέ να μην  γίνουν τα πράγματα όπως πρέπει. Κυριακές ατελείωτες  μ΄ ένα

καμένο φίλτρο στα δάχτυλα. Μορφή αντίστασης κατάντησε κι αυτό. Θέμα εξόδων για την

νοσηλεία των καρκινοπαθών. Λογιστικό το ζήτημα. Κι αυτό όπως και τα άλλα. Όλα.

Παλεύω  το καλοκαίρι. Το φως. Αρνούμαι την όποια αισιοδοξία του. Με κάνει να φαί-

νομαι  ακόμη πιο χλωμή. Μέσα στις σελίδες των ενθέτων υπό τον τίτλο ΅ Διακοπές ΅ , σβήνω  την κάφτρα  στα ευτυχισμένα  μούτρα των χαμογελαστών  προωθητών του φαίνεσθε . Γεμίζω τρύπες την Σαντορίνη , την Μύκονο, την Πάρο, τα ακριβά δωμάτια, τις πλαστικές καρέκλες. Κοιτάω από μέσα τους την θάλασσα.

Σκίζω σε λωρίδες τις σελίδες των εφημερίδων,  κόβω προσεκτικά τα ονόματα των σπουδαίων δημοσιογράφων και τα πετάω εκεί που σκάει το κύμα, να αποσυντίθενται αργά, απολαυστικά και να μετατρέπονται σε αόρατα βακτήρια.

Της αφασίας το ανάγνωσμα. Κυβέρνηση; Τρόικα; Ερωτηματικό. Πιο σημαντικό και  από  το

ερώτημα .Σημείο στίξης αξιοζήλευτο, δηλωτικό μιας σύγκρισης, μιας απορίας η ακόμα και μιας βλακείας. Συνοδευόμενο από πολλά και αγέρωχα  θαυμαστικά.

Ζέστη…. Που δεν οφείλεται σε καύσωνα, αλλά στην θερμότητα που αναπτύσσεται από την τριβή  καθώς ο μέσος όρος μας εισέρχεται με τεράστια ταχύτητα στην κόλαση του τίποτα.

Ούτε να τρέξεις ούτε να κρυφτείς. Θα σε βρεί όπου κι αν πας. Σαν κάτι κολλώδεις  θανατηφόρες  ουσίες που κυκλοφορούν σε βιβλία του  Στήβεν  Κινγκ.

Άνθρωποι πεθαίνουν γύρω μας  κάθε τόσο. Επώνυμοι και ανώνυμοι. Ο θάνατος δεν γνωρίζει  από δημοκρατικές διαδικασίες. Σε γράφει κανονικά. Φευγιό λεβέντικο που αντέχει τόσα χρόνια και μπράβο του. Ότι γουστάρει κάνει, όποιον λατρεύει παίρνει. Και έτσι και σε λοξοκοιτάξει και σε αρνηθεί,  αρχίζεις τα ΅ άλλαξε η ζωή μου από τότε ΅, ¨ βλέπω τα πράγματα αλλιώς ¨ και γίνεσαι απλώς  πιο  φοβισμένος  από πριν.

Δεν βλέπω να έχω το  κουράγιο πια να γελάω  στις μέρες μας με την πολιτική και τους πολιτικούς. Έγινα καλός άνθρωπος. Άρχισα να τους λυπάμαι. Πω , πω, λεβέντες… υπουργοί, υφυπουργοί , σύμβουλοι.  Μυριάδες. Αν  περάσουν από γιατρούς οι μισοί θα κοπούν στον ψυχίατρο και οι άλλοι μισοί θα περάσουν λαδώνοντας από τις προσδοκώμενες  προμήθειες. Ζωή  και αυτή! Με την φρέζα να θερίζεις τα ψώνια… δεν τελειώνουν ποτέ.

Πολύτεκνη και ακούραστη η γραφικότητα επιδοτείται για να παράγει τύπους απίστευτα κουραστικούς, που μεγαλώνουν βυζαίνοντας γάλα μετριότητας και ύστερα μπεμπεκίζουν  μια ζωή αλληλοψηφιζόμενοι , αλληλοκαταγγελλόμενοι και εν τέλει αποσύρονται με  ένα τσουβάλι μνήμες κοπριάς για κακάσχημους πολιτικούς κήπους.

Αυτό που έγραψα πριν , ότι δηλαδή  έγινα καλός άνθρωπος και τους λυπάμαι, ξεχάστε το. Δεν  μου το επιτρέπουν οι συνθήκες….