Ίσως κάποια άλλη φορά...
….Ίσως πάλι ποτέ να μην γίνουν τα πράγματα όπως πρέπει. Κυριακές ατελείωτες μ΄ ένα καμένο φίλτρο στα δάχτυλα. Μορφή αντίστασης κατάντησε κι αυτό. Θέμα εξόδων για την νοσηλεία των καρκινοπαθών. Λογιστικό το ζήτημα. Κι αυτό όπως και τα άλλα. Όλα. Παλεύω το καλοκαίρι. Το φως. Αρνούμαι την όποια αισιοδοξία του. Με κάνει να φαί- νομαι ακόμη πιο χλωμή. Μέσα στις σελίδες των ενθέτων υπό τον τίτλο ΅ Διακοπές ΅ , σβήνω την κάφτρα στα ευτυχισμένα μούτρα των χαμογελαστών προωθητών του φαίνεσθε . Γεμίζω τρύπες την Σαντορίνη , την Μύκονο, την Πάρο, τα ακριβά δωμάτια, τις πλαστικές καρέκλες. Κοιτάω από μέσα τους την θάλασσα. Σκίζω σε λωρίδες τις σελίδες των εφημερίδων, κόβω προσεκτικά τα ονόματα των σπουδαίων δημοσιογράφων και τα πετάω εκεί που σκάει το κύμα, να αποσυντίθενται αργά, απολαυστικά και να μετατρέπονται σε αόρατα βακτήρια. Της αφασίας το ανάγνωσμα. Κυβέρνηση; Τρόικα; Ερωτηματικό. Πιο σημαντικό και από το ερώτημα...